Dokter in Ghana, onder deze titel schrijft Karel Bijlsma uit Schaijk over zijn verblijf in het Afrikaanse land. Met zijn vrouw Marieke is hij na zijn pensionering in een ziekenhuis in Battor gaan werken.
Modern times
Een jonge van 8 jaar werd opgenomen met een zwelling aan de rechter elleboog, een klein wondje daar ter plekke en hoge koorts. Hij was duidelijk ondervoed en had bovendien geen eetlust. . . . . daarvoor was hij te ziek. In eerste instantie werd, gezien de hoge temperatuur en het algemeen ziek zijn, aan malaria gedacht. Hoewel dat niet werd bewezen met het bloedonderzoek, werd de malariabehandeling toch gestart. Dat hielp dan ook niet veel en na een paar dagen werd duidelijk dat zich op de elleboog een abces ontwikkelde. Dat werd geopend waarna de temperatuur wel zakte, maar hij toch niet echt opknapte. Eten wilde hij nog steeds niet. Bij verder bloedonderzoek bleek de geringe bloedarmoede, die er bij opname was, een ernstige bloedarmoede te zijn geworden. Dus kreeg hij een bloedtransfusie. Tot onze geruststelling was de Aidstest negatief.
Ongeveer 10 dagen na de opname kreeg hij blaren op zijn rug, die opengingen en ronde zweren werden van ongeveer 2 cm in doorsnede. Sommigen van de zweren vloeiden samen tot grotere gaten. Het ging niet goed: hij was doodziek en woog nog maar 15 kilo. Alles werd geprobeerd. Hij kreeg antibiotica. Omdat hij een voedingssonde weigerde werd hij zo veel mogelijk gestimuleerd om te eten, wat na verloop van tijd ook lukte. We ontdekten dat er 2 soorten bacteriën in de zweren zaten, dus de antibiotica moesten het werk doen. Toch hadden we nog steeds geen duidelijke diagnose. Er was een jonge Nederlandse tropenarts bij ons te logeren, die zich het lot van het manneke erg aantrok. Zij kwam op het idee om gebruik te maken van „consult online”. Dat is een service voor artsen in de tropen, die is opgezet door de tropenopleiding in Nederland. De arts in de tropen stuurt dan per email zo veel mogelijk gegevens van de patiënt naar de tropenopleiding in Nederland. Die stuurt het weer door naar de verschillende, bij hen aangesloten, specialisten, die op hun beurt zo snel mogelijk antwoorden.
Gelukkig hebben we sinds januari 2007 internet in ons ziekenhuis. Het werkt redelijk hoewel de verbinding niet altijd even fantastisch is. Het lukte onze logé om de email met de ziektegeschiedenis en foto’s van het jongetje te versturen, maar dat vergde wel ruim een uur. Binnen 24 uur kregen we van 3 huidartsen hetzelfde antwoord, waarmee we verder goed uit de voeten konden. De jongen knapt op en de zweren genezen mede dankzij de moderne communicatiemiddelen, waar wij gelukkig toegang tot hebben. Ze vraagt je af hoeveel dokters er in de tropen in de bush zitten, die deze luxe nog niet hebben.