Dokter in Ghana, onder deze titel schrijft Karel Bijlsma uit Schaijk over zijn verblijf in het Afrikaanse land. Met zijn vrouw Marieke is hij na zijn pensionering in een ziekenhuis in Battor gaan werken.
Reisperikkelen
De terugreis naar Ghana begon deze keer goed. We zouden woensdag om kwart voor 12 vliegen vanaf Schiphol via Londen naar Accra. Dus moesten we inchecken om kwart voor 10. Rekening houdend met files op de A2 en een staking van buschauffeurs, reden we om kwart voor 8 weg uit Schaijk. Ruim op tijd, binnen 2 uur, waren we op schiphol. Het inchecken van 3 koffers en de douanecontrole namen slechts 20 min. in beslag. We hebben rustig wat inkopen kunnen doen en zijn op tijd naar Londen vertrokken, waar we ook weer keurig op tijd aankwamen en ongeveer 2 uur de tijd hadden om over te stappen. Voor dat laatste moesten we van terminal 5 naar terminal 4 met de bus. Die stond klaar en vertrok vrijwel direct nadat we waren ingestapt. De rit naar terminal 4 was vlot en daar konden we vrijwel overal direct doorlopen. Met gemak kwamen op tijd aan boord van het toestel naar Accra. Gladder had het niet kunnen gaan. Maar toen kwam de eerste hapering: een uur vertraging, omdat 4 passagiers niet kwamen opdagen. Ze hadden overigens wel hun bagage ingecheckt. Die moest er dus eerst weer uit. Het werd weer goed gemaakt door een snelle vlucht naar Accra, waar we maar met 10 min. vertraging arriveerden. Daarna was het echt afgelopen met de vlotte gang van zaken, want slechts één van onze drie koffers bleek in Londen te zijn overgestapt. Dus moeten we terug naar het vliegveld op vrijdag. Verder vertelde Maxwell (onze chauffeur) dat hij zich al geruime tijd, om de 4 weken, ziek voelt. Iedere keer malaria-achtige verschijnselen. Het regent de laatste tijd vaak en er zijn veel muggen. De malariamug vliegt pas na zonsondergang. Maxwells idee is dat het te maken heeft met het feit, dat hij geen wc in huis heeft. Als hij er ’s nachts uit moet naar de wc, moet hij altijd de „bush” in, waar veel muggen zijn. Hij is dus bezig een wc aan zijn huis te bouwen. Ik ben bang dat hij een van de weinige Ghanezen is die dat doet.
Echt beangstigend was zijn relaas over een gewapende roofoverval 2 weken tevoren ’s avonds om ongeveer 7 uur op een lang en donker stuk van de weg, waar wij ook over heen moesten. Iedereen was beroofd van zijn mobiele telefoon, zijn geld, horloges en sieraden. Gelukkig was niemand gedood. Hoewel je beseft, dat de kans klein is, dat de rovers binnen korte tijd op dezelfde plaats weer zullen toeslaan, zit je toch niet echt lekker meer in de auto. Er is een voelbare spanning en onwillekeurig probeer je een beetje voorbereid te zijn. Ik heb tenminste mijn mobiele telefoon en creditcards verstopt tijdens de rit, voor wat het waard zou zijn. We vroegen ons hardop af of het zou helpen met meerdere auto’s in een colonne te rijden, maar Maxwell dacht van niet.
Uiteindelijk waren alle zorgen voor niets en arriveerden we om 11 uur ’s avonds veilig in Battor.